|
|  |
|
Kom binnen & ga even zitten...
|
|
|
want er is zoveel dat ik je te vertellen heb. Het is lang geleden, is het niet? Dat we elkaar zagen, spraken, lachten en soms zelfs huilden. Ik mis je en kan amper verwoorden hoe diep je in me verworteld bent, tegen beter weten en wil & dank in. Maar ik kan het niet laten, je weerstaan is mijn grootste wens, je vergeten nog groter dan mijn verlangen.
Misschien zal mijn hoofd ooit licht worden met de leegte die jouw verwaterde herinnering achter zal laten.
|
|
|
Maar tot dan wikkel ik je in, verwikkeld in mijn gedachtenstromen van verdriet. Ach wat wil ik je vergeten, daarom denk ik luid aan je, zodat je niet meer een afstandelijkheid zou zijn, maar een alledaags iets, word banaal voor me, word saai voor me, word niets voor me.
Laat me.
|
| |
|
|
|
© ZomerKind
|
|
| |
